Λίστα αντικειμένων
Κλίκ για μεγέθυνση
Ιστορικό
Η Ιερά Μονή Παναγίας Γηροκομίτισσας είναι ανδρώα κοινοβιακή μονή της Ιεράς Μητρόπολης Πατρών και βρίσκεται στην περιοχή του Γηροκομείου, στα νοτιοδυτικά της Πάτρας.
Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες μονές της Ελλάδας, με την ίδρυσή της να τοποθετείται περίπου στον 10ο αιώνα, δηλαδή στην περίοδο που αναπτύσσεται ο μοναχισμός στον ελλαδικό χώρο.
Η ονομασία της συνδέεται με το γεγονός ότι στην περιοχή όπου ανεγέρθηκε υπήρχε ήδη γηροκομείο με ναό, ή (σύμφωνα με άλλη εκδοχή) οι ίδιοι οι μοναχοί, κατά την ίδρυση της μονής, συνδύασαν τη μοναστική ζωή με τη φροντίδα ηλικιωμένων, κάτι που δεν ήταν ασυνήθιστο για τα βυζαντινά μοναστήρια. Παράλληλα, στον ίδιο χώρο φαίνεται πως στην προχριστιανική εποχή υπήρχε ειδωλολατρικός ναός, πιθανότατα αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη.
Στη βόρεια πτέρυγα της μονής έχει εντοιχιστεί αρχιτεκτονικό μέλος (κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού), το οποίο προέρχεται από τον παλαιότερο αρχαίο ναό της περιοχής.
Ιστορικά, η μονή γνώρισε ακμή και κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (μετά το 1204), όταν η Πάτρα αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης μεταξύ δυτικών ιπποτικών ταγμάτων.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το 1943, οι μοναχοί εκδιώχθηκαν προσωρινά και μετέφεραν την εικόνα της Παναγίας της Γηροκομίτισσας καθώς και ιερά λείψανα σε ασφαλέστερο χώρο, στο Παλιομονάστηρο, όπου παρέμειναν για περίπου έναν χρόνο.
Τέλος, η μονή υπήρξε για μεγάλο διάστημα πατριαρχική και σταυροπηγιακή, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία και την ιστορική της θέση μέσα στην ορθόδοξη παράδοση.
Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες μονές της Ελλάδας, με την ίδρυσή της να τοποθετείται περίπου στον 10ο αιώνα, δηλαδή στην περίοδο που αναπτύσσεται ο μοναχισμός στον ελλαδικό χώρο.
Η ονομασία της συνδέεται με το γεγονός ότι στην περιοχή όπου ανεγέρθηκε υπήρχε ήδη γηροκομείο με ναό, ή (σύμφωνα με άλλη εκδοχή) οι ίδιοι οι μοναχοί, κατά την ίδρυση της μονής, συνδύασαν τη μοναστική ζωή με τη φροντίδα ηλικιωμένων, κάτι που δεν ήταν ασυνήθιστο για τα βυζαντινά μοναστήρια. Παράλληλα, στον ίδιο χώρο φαίνεται πως στην προχριστιανική εποχή υπήρχε ειδωλολατρικός ναός, πιθανότατα αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη.
Στη βόρεια πτέρυγα της μονής έχει εντοιχιστεί αρχιτεκτονικό μέλος (κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού), το οποίο προέρχεται από τον παλαιότερο αρχαίο ναό της περιοχής.
Ιστορικά, η μονή γνώρισε ακμή και κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (μετά το 1204), όταν η Πάτρα αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης μεταξύ δυτικών ιπποτικών ταγμάτων.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, το 1943, οι μοναχοί εκδιώχθηκαν προσωρινά και μετέφεραν την εικόνα της Παναγίας της Γηροκομίτισσας καθώς και ιερά λείψανα σε ασφαλέστερο χώρο, στο Παλιομονάστηρο, όπου παρέμειναν για περίπου έναν χρόνο.
Τέλος, η μονή υπήρξε για μεγάλο διάστημα πατριαρχική και σταυροπηγιακή, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία και την ιστορική της θέση μέσα στην ορθόδοξη παράδοση.
