Καί τέλος, τοῦ ἄφησε τό ἴδιο ὄνομα πρός τιμήν τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Κωνσταντίνου Οἰκονόμου, ἀδελφοῦ χρηματίσαντος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Γηροκομητίσσης Παναγίας, ὁ ὁποῖος πολλάς καί μεγάλας πνευματικάς ὑπηρεσίας προσέφερε εἰς τήν τοπικήν μας Ἐκκλησίαν, ἀναλωθείς ἡμέρα καί νύκτα ὑπέρ τῶν λογικῶν τοῦ Κυρίου Προβάτων.

Συγκεκριμένα ὁ Σεβασμιώτατος, ἀνεφέρθη στόν θερμουργό ζῆλο τοῦ π. Κωνσταντίνου, ὡς πνευματικοῦ πληθύος ἀνθρώπων Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, τόσο ἀπό τήν Πάτρα, ὅσο καί ἀπό τήν εὐρυτέρα περιοχή, ὡς Ἱεροκήρυκος τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, ἀλλά καί τῆς ὑπαίθρου, ἀφοῦ ἔφτανε ἀγογγύστως μέχρι τόν τελευταῖο οἰκισμό γιά νά κηρύξῃ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά παρηγορήσῃ καί νά στηρίξῃ τούς ἀνθρώπους καί ὡς Λειτουργοῦ, ὁ ὁποῖος ἱεράτευε μέ φλόγα ἀγάπης πρός τόν Πανάγιον Θεό καί πρός τόν ἄνθρωπο.

Στήν συνέχεια, ὁ Σεβασμιώτατος, ἀπηύθυνε πατρικές συμβουλές καί νουθεσίες πρός τόν νέο Μοναχό  καί τόν συνεχάρη, γιατί ἐπέλεξε τόν καλύτερο, τόν ὡραιότερο δρόμο γιά τή ζωή του,  ὁ ὁποῖος βεβαίως εἶναι πολύ δύσκολος, ἀλλ’ ὅμως στόν ἀγῶνα αὐτό συμπαραστάτης τοῦ Μοναχοῦ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καί ἡ Παναγία Μητέρα Του. Καί κατέληξε μέ τά ἑξῆς λόγια τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος λέγει γιά τόν Μοναχό:

«Διά τοῦτο τοίνυν τόν ὑπαίτιον φεύγει βίον, ὁ τῆς τοῦ Θεοῦ συνουσίας ἐραστής καί τήν μοναχικήν καί ἀσυνδύαστον αἱρεῖται πολιτείαν καί ταῖς τῆς ἡσυχίας ἀδύτοις ἀπραγμόνως τε καί ἀπεριμερίμνως ἐνδιαιτᾶσθαι  προθυμεῖται, πάσης σχέσεως ἀπηλλαγμένος, ἐν οἷς προσύλου παντός δεσμοῦ, καθ’ ὅσον ἐφικτόν, λύσας τήν ψυχήν, συνάπτει τόν νοῦν τῇ ἀδιαλείπτῳ πρός Θεόν εὐχῇ, καί δι’ αὐτῆς ἑαυτοῦ ὅλος γεγονώς καινήν καί ἀπόρρητον ἄνοδον εἰς οὐρανούς εὑρίσκει, τόν ἀναφῆ τῆς κρυφιομύστου σιγῆς, ὡς ἄν τις εἴποι γνόφον καί τούτῳ μεθ’ ἡδονῆς ἀπορρήτου προσέχων ἀκριβῶς τόν νοῦν, ἐν ἁπλουστάτῃ καί παντελῇ καί γλυκερᾷ γαλήνῃ καί ὄντως ἡσυχίᾳ τε καί ἀφθεγξίᾳ πάντων ὑπερίπταται κτιστῶν.

Ὅλος δ’ οὕτως ἐκστάς καί ὅλος γενόμενος Θεοῦ δόξαν ὁρᾶ Θεοῦ καί φῶς ἐποπτεύει θεῖον, ἥκιστα αἰσθήσει ἧ αἰσθήσει ὑποπίπτον, ψυχῶν δέ καί νόων ἀσπίλων εὔχαρι καί ἱερόν θέαμα, οὗ χωρίς οὐδ’ ἄν νοῦς ἧ νοεράν ἔχων αἴσθησιν, ὁρώη τοῖς ὑπέρ ἑαυτόν ἑνούμενος, καθάπερ οὐδέ ὀφθαλμός σώματος τοῦ κατ ’αἴσθησιν φωτός χωρίς...».

Δηλαδή: « Γι’ αὐτό ὁ ἐραστής τῆς συναναστροφῆς μέ τόν Θεό φεύγει ἀπό τόν κοσμικό βίο πού εἶναι αἰτία πολλῶν κακῶν καί ἐπιλέγει τόν μοναχικό καί σύζευκτο τρόπο ζωῆς καί μέ προθυμία ζεῖ μέσα στά ἄδυτα τῆς ἡσυχίας χωρίς φροντίδες καί μέριμνες, ἀπαλλαγμένος ἀπό κάθε κοσμική σχέση. Καί ἀφοῦ ἀπελευθερώσει μέ αὐτό τόν τρόπο τήν ψυχή του ἀπό κάθε ὑλικό δεσμό, κατά τό δυνατόν ἑνώνει τόν νοῦ του μέ τόν Θεό μέ τήν ἀδιάκοπη, τήν συνεχῆ προσευχή, καί ἀφοῦ συγκεντρωθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου στόν ἑαυτό του, βρίσκει νέα καί ἀνείπωτη ἄνοδο πρός τούς οὐρανούς τόν ἀψηλάφητο γνόφο τῆς κρυφιομύστου σιγῆς, ὅπως θά μποροῦσε νά πῇ κανείς καί προσηλώνοντας ἀκριβῶς σ ’αὐτό τόν νοῦ μέ ἀνέκφραστη ἡδονή, πετᾶ πάνω ἀπ’ ὅλα τά κτιστά πρός σταθερή καί τέλεια καί γεμάτη γαλήνη γλυκύτητα καί σέ πραγματική ἡσυχία καί ἀφθεγξία (PG, 3,997).

Ἀφοῦ ἔτσι ἀπομακρυνθῇ ἀπό τόν ἑαυτό του καί παραδοθῇ ὁλόκληρος στόν Θεό, βλέπει τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί ἐποπτεύει θεῖο φῶς, ἐλάχιστα ὑποπίπτοντας στήν αἴσθηση, ὡς αἴσθηση, θέαμα χαριτωμένο καί ἱερό ἀμόλυντων ψυχῶν καί νοερῶν δυνάμεων, χωρίς τό ὁποῖο φῶς οὔτε νοῦς θά μποροῦσε νά δῇ μέ τήν νοερή αἴσθηση πού ἔχει, ὅταν ἑνωθῇ μέ τά πάνω ἀπό τόν ἑαυτό του, ὅπως οὔτε ὀφθαλμός σώματος χωρίς τό αἰσθητό φῶς.

(Γρηγ. Παλαμᾶ, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων λόγος 1, 3 ΕΠΕ 2,208. Ε.Χ. 1,417-418).

Επιστροφή